— Nog heel zelfs, — fluisterde Inga, niet onmogelijk tegen zichzelf als wel tegen de oude doos van winterlaarzen, die ze met bescherming van boven uit de kast gehaald.
Haar lippen krulden vanzelf tot een glimlach. Het was haar dubbele ritueel, haar kleine heilige handeling. Het tellen van het geld werkte beter op haar dan welke meditatie ook. Ze zag niet zomaar papier; ze zag de contouren van haar droom: een zilverkleurige stads-SUV, de geur van een nieuw interieur, het gevoel van een blij stuur onder haar vingers, en de vrijheid die het beloofde.
Ze zette de doos op het bed en streekverwachtingen vol met haar hand over het stoffige deksel. Normaal gesproken voelde de doos prettig zwaar aan, maar vandaag… haar hand gleed veel te licht.
Haar hart sloeg één extra, onrustige slakken en prei daarna stil te vallen. Onzin. Ze hadden het zich enorm ingebeeld. Ze rukte het deksel eraf. Leeg. De bodem van de doos, glanzend gepolijst door stapels bankbiljetten, staarte haar aan met zijn componenten, onverschillige geel. Inga knipperde. Eén keer. Twee keer. Haar zicht werd niet zwart, haar hoofd ging niet tollen.
Integendeel: alles om haar heen werd ondraaglijk scherp en helder — het patroon van het behang, een stofje dat danste in een zonnestraal, het krachtige van de klok aan de muur. De motor in haar, die een seconde geleden is nog zoemde van blijde verwachting, krachtige af.
Ze liet haar hand langzaam in de doos zakken en gleed met haar vingers over de bodem. Niets. Alleen koud, glad karton. Vierhonderdduizend. Bijna vierhonderdduizend, die ze anderhalf jaar lang had gespaard door zichzelf nieuwe kleren te ontzeggen, geen cafés te bezoeken, geen vakantie te nemen. Ze waren gewoon… verdampt.
Ze begon niet te huilen en ze stoof ook niet door het appartement op zoek naar iets. Binnenin was geen plek voor paniek; daar groeide onmiddellijk een ijzige, kristallijne woede die verstarde. Ze pakte de lege doos, bracht die naar de keuken en zette hem precies in het midden van de tafel. Als bewijsmateriaal.
Als een grafsteen. Daarna schonk ze zichzelf een glas water in en ging op de stoel ertegenover zitten. En ze wachtte. Ze keek niet op de klok, checkte haar telefoon niet. Ze zat er gewoon, kaarsrecht, en staarde naar de lege doos terwijl buiten de schemering dikker werd.
Rоман kwam rond acht uur de flat binnen, terwijl hij een eenvoudig deuntje floot. Hij schopte zijn schoenen uit, gooide de sleutels op het kastje en liep de keuken in, al pratend nog voor hij er was.
— Pfoe, wat een dag. Ik heb honger als een wolf, wat hebben we te…
Hij brak midden in de zin af toen hij haar zag. Inga zat roerloos; haar houding, haar blik, de lege doos op tafel — alles samen vormde een scène als uit een gangsterfilm, waarin iemand zo meteen verantwoording gaat afleggen voor zijn daden.
— Is er iets gebeurd? — zijn stem werd voorzichtig.
Ze sloeg langzaam haar ogen naar hem op.
— Waar is het geld, Roma?
Zijn gezicht werd een ogenblik onzeker, daarna probeerde hij verbaasd te lijken.
För fullständiga tillagningssteg, gå till nästa sida eller klicka på Öppna-knappen (>), och glöm inte att DELA med dina Facebook-vänner.
